| Ten einde de effectiviteit van de technieken en tegenaanvallen te testen, moet de klas voorgeprogrammeerde vormen van kumite beoefenen. In zijn eenvoudigste vorm kan dit inhouden dat een aanvaller drie stappen doet die elk van een aanval vergezeld gaan. De verdediger gaat hierbij de eerste twee uit de weg, maar bij de derde aanval doet hij een tegenaanval. In moderne dojo's (oefenzaal) wordt deze laatste vorm in vrijere stijl beoefend. Dat betekent dat de aanval hard wordt ingezet en dat de aanvaller het moment niet afwacht waarop de verdediger bedacht heeft wat hij kan doen. Sommige scholen gaan door met het ontwikkelen van een hele serie aanvalsbewegingen in de vrije stijl. Een trap wordt bijvoorbeeld gevolgd door een tegenstoot, die op zijn beurt gevolgd wordt door nog een trap. Het antwoord van de verdediger op elke aanval is vastgelegd en vereist een hoge mate van bekwaamheid. De hoogste vorm van voorgeprogrammeerd kumite wordt "Jiyu Kumite" genoemd. Dit is ongeveer hetzelfde als kumite, behalve dat de aanvaller en de vastgelegde aanval al van tevoren bekend zijn. | ||
| In sommige clubs mogen de studenten niet aan
kumite deelnemen, voordat ze de basistechnieken
beheersen. In feite worden de meeste blessures veroorzaakt tijdens het vrij vechten en met name wanneer een hogere graad ten een lagere vecht. Vanwege het grote aantal nieuwe Karatedeelnemers komen er heel wat leraren en hogere graden voor die niet over de juiste mentaliteit beschikken. In een gevecht met de lagere graden moedigen bijvoorbeeld de hogere graden de mentaliteit van de lagere graden niet aan door ze openingen te geven of door langzame technieken te gebruiken. In plaats daarvan proberen ze de lagere graden alle hoeken van de dojo te laten zien alsof ze zelf hun zwakke ego's moeten versterken. Men moet proberen dergelijke clubs te mijden. Sommige clubs staan bij het vrij vechten het gebruik van vuist-, en wreefbeschermers toe. Dit zijn dunne lagen van plooibaar schuim, dat over de botten wordt gevouwen om zo het effect van een botsing zo klein mogelijk te houden. Te veel bescherming is echter slecht en moedigt de aanvaller aan om hard aan te vallen, zelfs wanneer het eigenlijk niet kan. Een hoofdletsel komt niet speciaal bij Karate voor, maar eigenlijk bij alle vechtsporten. In de kunsten van de pugilistiek (bokskunst) ontstaat een letsel wanneer een klap het hoofd naar achteren slaat, ook al is het maar zachtjes. In zo'n geval botsen de hersenen tegen de voorkant van de schedel en kunnen ze beschadigd worden. Eén of twee zelfs lichte stoten kunnen resulteren tot een hersenletsel. Dit uit meestal in de vorm van hoofdpijnen of zich niet meer kunnen concentreren. Als een leerling ooit tijdens de training een klap op zijn hoofd krijgt, moet hij onmiddellijk stoppen en de toestemming vragen de klas te verlaten. Mits er geen ernstige symptomen zijn, zoals dubbel zien of flauwvallen, zal hij zich snel herstellen. Semi - contact Karate. (beoefend in V.V.A. - Euro Budo; door Ludo Bellemans) In de karatetraining wordt het accent voornamelijk gelegd op drie onderdelen: kihon, kata en kumite. Deze drie onderdelen kunnen beoefend worden in competitieverband. In de competitie wordt de mogelijkheid geboden om de opgedane kennis te toetsen. Reglementen werden ontwikkeld om vast te leggen wat kan en niet kan. De scheidsrechters leiden de wedstrijden a.d.h.v. deze reglementen in goede banen en geven een score. Degene met de beste score is de winnaar. Er bestaan heel wat verschillende reglementen, net zoveel als er verschillende federaties zijn. Het kumite in karate wordt in verschillende wedstrijdvormen beoefend gaande van non-contact over semi- tot full-contact. De benamingen dekken echter niet altijd de lading en zijn enigszins misleidend. Zo zou het non-contact karate in theorie de veiligste competitievorm van het karate zijn omdat, zoals de term impliceert, er geen contact met de tegenstander gemaakt wordt, maar de praktijk wijst anders uit. De bescherming van het lichaam beperkt zich tot een summiere handbescherming, een kruisbeschermer en een eventuele mondbescherming. Andere bescherming zoals scheenbeschermers, hoofdbescherming en borstbescherming zijn zelfs niet toegelaten. Harde contacten behoren tot de realiteit en deze leiden frequent tot "lichte" kwetsuren zoals gebroken neuzen, tandkwetsuren en andere traumata. Semi-contact is de vrije wedstrijdvorm van het moderne karate met licht contact op realistische basis en met alle bestaande gevechttechnische mogelijkheden van handen en voeten. |
||
| Het is een wedstrijdvorm die een hoge reactie-
en combinatievaardigheid van lichaam en geest
vereist. De lichamelijke beweeglijkheid wordt
maximaal ontplooid. Er wordt gebruik gemaakt van
explosieve gecontroleerde technieken, in zowel
technisch als logisch harmonische combinaties. V.V.A. - Euro Budo organiseert op regelmatige basis semi-contact karate wedstrijden maar ook open semi-contact tornooien en dit is wel uniek. In een semi-contact tornooi zijn verschillende disciplines en stijlen toegelaten: Taekwondo, Karate, Kickboxen, Wushu, Pencak Silat, enz. Dit is natuurlijk zeer interessant voor de deelnemers die zich allen aan hetzelfde reglement te houden hebben. Stijlen en disciplines kunnen met elkaar vergeleken worden en worden volgens bepaalde criteria ten opzichte van elkaar beoordeeld. |
||
| Dankzij een tamelijk volledige
lichaamsbescherming kunnen er naar believen
verschillende technieken uitgeprobeerd of
gedemonstreerd worden met een minimaal risico op
kwetsuren, dit in tegenstelling met het non-contact
karate waar meestal maar een tweetal technieken
te zien zijn (ingewikkelde, moeilijk uit te
voeren technieken zal men hier zelden zien
omwille van het gevaar op kwetsuren). Bij het semi-contact karate en semi-contact tornooien gaat er bijzondere aandacht uit naar de veiligheid van de deelnemers en er wordt veel aandacht besteed aan de preventie van kwetsuren. De bescherming van het lichaam is primordiaal en kan ver gaan: handbescherming, beenbescherming, kruisbescherming, borstbescherming, mondbescherming, hoofdbescherming, ... Door deze maximale bescherming kunnen meerdere technieken of combinaties van technieken gebruikt worden zonder dat hierbij de partner, tegenstander of de uitvoerder zelf in gevaar gebracht worden. In het semi-contact karate gaat het om zuivere en goed gecontroleerde technieken die alhoewel explosief en krachtig, slechts met lich contact mogen treffen. Deze sportvorm is ontwikkeld uit de traditionele gevechtsmethoden en is zoals reeds gezegd veiliger dan de oude systemen. Het doel is een vrije en echt competitieve sportwereld voor gelijk welke discipline of stijl te realiseren. In de loop der jaren werd er heel wat ervaring opgedaan door de beoefenaars van deze sportdiscipline, zowel nationaal als internationaal en tot op topniveau. Verscheidene topatleten deden reeds mee aan semi-contact wereldtornooien en behaalden er zelfs de wereldtitel. Ook werden er een vaste kern van scheidsrechters opgeleid die nu regelmatig op topwedstrijden de leiding in handen nemen. Dat de beoefenaars van het semi-contact karate een goede basis hebben, en een zeer complete opleiding genieten blijkt uit het feit dat verschillende atleten meededen aan wedstrijden ingericht door de JKA (Japanse Karate Associatie). In 1998 behaalde een beoefenaarster van het semi-contact karate in de jeugdcategorie zelfs een bronzen medaille op het JKA - World Championship te Bern. Ook kreeg een scheidsrechter van het semi-contact karate de eer om als hoofdscheidsrechter te fungeren in de finales van hetzelfde wereldkampioenschap. Deze feiten tonen aan dat het semi-conact karate op goeie leest geschoeid is en op een veilige en verantwoorde manier bezig is met de zaken. Gelijkenissen tussen het non-contact en het semi-contact karate: |
||
|